Değerli kardeşimiz;

Hz. Peygamber (a.s.m)’in iki temel görevi vardır. Bunlardan biri Kur’an’ın metnini tebliğ etmek, onu olduğu gibi insanlara ulaştırmaktır. Diğeri ise, Kur’an’ın manasını, hükümlerini, ihtiva ettiği mesajları detaylandırarak insanlara açıklamaktır. Bu nebevî açıklamalar, bazen doğrudan ayetin metni tefsiri edilerek, bazen de ayetin metni belirtilmeden onun ihtiva ettiği hakikatleri açıklamak şeklinde ortaya çıkmıştır. Bu açıklamaları bize ulaştıran disipline hadis literatürü denir. Dolayısıyla, sünnet ve sünnetin sözlü açıklaması olan hadisler Kur’an’ın bir tefsiri hükmünde ve teşriin ikinci kaynağıdır. Bu açıklamalardan da sünnetin-hadislerin dindeki önemini anlayabiliriz.

“ Resulüm! İnsanlara, kendilerine indirileni açıklaman için ve düşünüp anlasınlar diye sana da bu Zikri/Kur’an’ı indirdik!”(Nahl, 16/44) mealindeki ayetten sünnetin/hadislerin  önemini anlamak mümkündür.

Hadislerin önemi ve onları başkasına aktarmanın ne kadar sevaplı olduğunu görmek için aşağıdaki hadis-i şerife bakmak yeterlidir.

“Allah, benim sözlerimi işitip, iyice ezberledikten sonra başkalarına ulaştıran kimselerin yüzlerini ak etsin”(Ebu Dâvûd, İlim, 10; Tirmizî, İlim, 7; İbn-i Mace, Mukaddime, 18; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 4/82).

Önemli bir konkta da şudur ki, işin ehli olmayan kimselerin ayet veya hadislerden hüküm çıkarıp insanlara aktarması -yanlış bir yargı olma ihtimaliden ötürü- isabetli değildir.  Çünkü kaş yaparken göz çıkarma ihtimali her zaman mevcuttur.  İslamî hükümleri ilmihal ve alimlerin benzeri eserlerinden öğrenmek gerekir.